مشاوره ازدواج(روابط دختر و پسر_ زوجین)

سوال مراجع:

سوالی ندارم
جوابه
شما هر چی باشه خودت هنوز جوونی و 22 ساله
و البته هم سن آقای من!
برات متاسفم که رابطه ی بین دختر و پسر رو بی هدف خوندی !
البته قبول هم دارم تو این دوره زمونه اکثر رابطه ها به خاطر ص کس و رابطه ی جنسیه
اما عشق و علاقه هم وجود داره
و چیزی نیس که تو بخوای با عقایدی که از روی خوندن کتابات یا چیزای دیگه به طور غیر مستقیم یا مستقیم بت تحمیل شده راجع بش قضاوت کنی
نیاز جنسی یک نیاز بنیادی هست همون طور که خودتم بار ها اشاره کردی اما کمی بی انصافیه که ایجاد همه ی  رابطه ها رو به خاطر  ص کس داشتن و غیره بخونیم
مرسی

پاسخ مشاور:
درود

با تشکر از دوست عزیزمان که درودل خود را با ما بیان کردند، من بسیار خوشحال هستم که مطالب را بررسی می کنید و در صورت لوزم انتقاد خود را مطرح می کنید اما اگر مطالب را کامل بخوانید بارها این امر را توضیح دادم که یک نمونه از پاسخ های خود را در زیر ذکر می کنم:

نقل قول جواب من به یک مراجع:

از لحاظ روانی که در تخصص من است و از لحاظ فرهنگ حاکم برجامعه ایرانی،  چون دختران و پسران ما هنوز آموزش های مربوط به این گونه دوستی ها و جلوگیری از آسیب آن را ندیده اند و از آنجایی که بدلیل محدودیت،، اغلب جوانان در خلاء عاطفی به سر می برند و احتمال دارد با درگیر شدن در روابط دوستی حتی به قصد تفریح "وابستگی" و "شکست عشقی" ایجاد شود در نتیجه من روابط دوستی رایج در جامعه را فعل حال صلاح نمی دانم زیرا: زیان آن بیش از منفعتش خواهد بود.

در واقع می توان گفت مشکل احتمالی که ممکن است این گونه روابط کنترل نشده در زندگی آینده فرد ایجاد کنند همانا عبارتند از: "وابستگی یا شکست ناشی از جدایی" ،ممکن است در ابتدای شروع رابطه،، هدف تنها باهم بودن باشد ولی بعد از صمیمی شدن وابستگی و در نتیجه عدم جدایی ایجاد شود.

البته در این توضیح منظور من دوستی های بین دختر و پسر است نه رابطه اجتماعی بین آنان

.......................................

 در این وبلاگ افتخارم این است که گامی در راهنمایی دیگران برمیدارم بدون هیچ گونه سودبردن مادی،، لذا وجدان کاری ایجاب می کند در هنگام راهنمایی اکثریت آسیب ها و خطرها را مدنظر قرار داده و بر طبق کلیات نظر داد وگرنه بله جزئیاتی هم وجود دارند که مجال پرداختن بدان نیست

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام دختری هستم 19ساله از4 سالگی هم خود ارضایی داشتم ولی تاحالا هیچ وقت چیزی داخل واژن نکردم الان ترک کردم اما 2 یا 3 بار اخیر کمی خون داخل ترشح بعد از ارضاء ام بود. دفعه اول که خون رو دیدم احتمال دادم که شاید چون روز هفتم قاعدگی انجام دادم  این خون به خاطر قاعدگی باشه اما چند بار بعدش خیلی از قاعدگیم فاصله داشت یعنی از اون موقع به بعد هر دفعه ا باز هم  خون اومد  

ممکنه پرده بکارتم از بین رفته باشه؟
خود ارضایی در دوران قاعدگی چه مضراتی داره؟
خیلی نگرانم که بکارتم اسیب دیده باشه

پاسخ مشاور:

درود

اگر شما هنگام خودارضایی شی ء را وارد واژن نساخته اید بنابراین پرده بکارت شما پاره نشده است ولی انجام اعتیادگونه خودارضایی خود باعث صدمه به رگه های خونی اطراف آلت شده و ممکن است باعث خراش یا خون ریزی شود و حتی شاید آسیب سطحی به پرده بکارت برساند (نه پارگی کلی)، البته وجود خون در انزال  علت های مختلفی می تواند داشته باشد که اگر تکرار شود برای تشخیص باید به پزشک متخصص مراجعه نماید

خودارضایی اگر اعتیادگونه باشد عوارض زیادی دارد و باید آن را به حداقل رسانید و همچنین خودارضایی در دوران قاعدگی توصیه نمی شود

تنها سوالات جنسی خود را از طریق وبلاگ ارسال کنید ،سایر سوال ها را در سایت زیر مطرح نمایید

 آدرس سایت>>  www.taahod.com

سوال مراجع:

salam man 20 salame va yek khahare15 sale daram.rabeteye ma juri bood ke hichvaght

ejazeye dust shodan ba yk pesar ro behesh nemidadam ama oun penhani in karo mikard va esmesho eshgh mizashtjavascript modati hast ke tarjih dadam bahash samimi besham va ravabetesho kontrol konomo rahnamaish konom.alanam ba yek pesare 16sale duste ke alaraghme alaghashum be ham bekhatere ghorur va kheyli masaele dige moshkel daran vali joda nemishan.nazare shoma chiye

پاسخ مشاور:

با سلام.خواهشی که دارم این است که سوال هایتان را فارسی بفرستید

در موردی که گفتید بسیار خوب عمل کرده اید یعنی صمیمی شدن و کنترل رابطه،، اما این صمیمی شدن نباید به گونه ای باشد که او بپندارد شما این رابطه های دوستی را تایید می کنید

خواهر شما و آن پسر هنوز سن کمی دارند و 15 سالگی سنی نیست که دو فرد بتوانند رابطه را کنترل و در مورد جداشدن یا ماندن در رابطه تصمیم بگیرند بخصوص اگر وابسته شده باشند بصورتی که هر دو فرد می بینند مشکلات و اختلافات زیادی با هم دارند ولی بدلیل همین وابستگی نمی توانند جدا از یکدیگر باشند. لذا نقش شما به عنوان یک راهنما کننده این خواهد بود که به خواهر خود "اعتمادبه نفس" داده و به گونه ای عمل کنید که او بفهمد ارزشی بسیار والاتری دارد.ابراز محبت از جانب شما نیز می تواند او را در تصمیم گیری یاری نماید.

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام

با تشکر از سایت خوب و راهنمایی های خوبتون
یه سوال داشتم
ایا رابطه بین دختر و پسر اگه به قصد ازدواج نباشه فقط برا دوستی باشه و از اول رابطه هم هر دو این موضوع رو بدونن یعنی فریب کاری نباشه (اگه یه روزی هم دیدن به درد هم میخورن با هم ازدواج کنن) مشکلی داره؟
منظورم از نظر روانشناسیه و اینکه ایا در زندگی اینده فرد مشکلی به وجود میاره یا نه
از نظر دینی و شرعی نمیخوام بررسی کنم چون من اصلا مسلمان نیستم اما بالاخره یه عقاید و اصولی برا خودم دارم برا همین میخوام راهنماییم کنین
با تشکر

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از شما

از لحاظ روانی که در تخصص من است و از لحاظ فرهنگ حاکم برجامعه ایرانی (من نمیدانم آیا شما در ایران زندگی می کنید یا نه) چون دختران و پسران ما هنوز آموزش های مربوط به این گونه دوستی ها و جلوگیری از آسیب آن را ندیده اند و از آنجایی که بدلیل محدودیت،، اغلب جوانان در خلاء عاطفی به سر می برند و احتمال دارد با درگیر شدن در روابط دوستی حتی به قصد تفریح "وابستگی" و "شکست عشقی" ایجاد شود در نتیجه من روابط دوستی رایج در جامعه را فعل حال صلاح نمی دانم زیرا: زیان آن بیش از منفعتش خواهد بود.

در واقع می توان گفت مشکل احتمالی که ممکن است این گونه روابط کنترل نشده در زندگی آینده فرد ایجاد کنند همانا عبارتند از: "وابستگی یا شکست ناشی از جدایی" است زیرا ممکن است در ابتدای شروع رابطه،، هدف تنها باهم بودن باشد ولی بعد از صمیمی شدن وابستگی و در نتیجه عدم جدایی ایجاد شود.

البته در این توضیح منظور من دوستی های بین دختر و پسر است نه رابطه اجتماعی بین آنان

موفق باشید

>>برای دریافت پاسخ سریع؛؛؛؛؛ سوال های خود را در سایت وبلاگ به آدرس زیر مطرح کنید

سوال مراجع: نگرانی(به درخواست مراجع متن سوال قرار داده نمیشود)

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از لطف شما

شاید بتوانم بگویم قطع این رابطه بزرگترین فرصتی بود که شما با منطقی عمل کردن برای خود رقم زدید زیرا پسری که با مخالفت یک دختری مبنی بر اینکه دوست ندارد رابطه زیاد صمیمی شود از شدت علاقه اش کاسته شود معلوم است که آن پسر هدفی جزء یک رابطه زودگذر نداشته است. لذا قطع رابطه بهترین کار بوده.

اما در مورد مشکل اصلی اگر عکسی که شما به او دادید کاملا بسته و به گفته خودتان با حجاب جای نگرانی نیست و عموما این گونه عکس ها اصلا قابلیت و کشش تکثیر ندارند چون جزء عکس های معمولی بشمار می روند و اینکه به گفته خودتان آن عکس را پاک کرده است بنابراین ترسی نداشته باشید و به فکر خواستگاران بعدی خود باشید

موفق باشید

>>برای دریافت پاسخ سریع سوال های خود را در سایت وبلاگ به آدرس زیر مطرح کنید

سوال مراجع:

سلام

راستش ندونستم موضوع رو چه جوری بگم اما خیلی حرف دارم امیدوارم کمکم کنین ممنون میشم
من ۲۰ سالمه پارسال با خانوادم به مسافرت رفتیم خونه ی یکی از آشناها بودیم که یکی ازفامیلاشون اومد اونجا و تا برگشتیم چند باری اونو دیدم
بعد ۳ماه شمارمو گیر آورده بود خودشو معرفی کرد و اجازه خواست باهم آشنا شیم منم قبول کردم
خلاصه عکس واسه هم ایمیل کردیم قصدشم ازدواج بود
به هم وابسته شدیم خیلی همدیگه رو دوست داشتیم
و داریم مابهم هیچ قول ازدواجی ندادیم چون میگفتیم شاید شرایط جوری شد که نتونیم بهم برسیم میگفت هروقت مطمئن شدم می تونم خوشبختت کنم بهت پیشنهاد میدم الان ۸ماه از رابطمون میگذره و من میخوام این رابطه رو تموم کنم ولی به هیچ وجه اون حاضر نیس هر راهی رفتم که راضی شه اما اون راضی بشو نیس واسه اینم میخوام قطش کنم که خانواده ی من با دور مخالفن چندتا خواهر دارم اما همه با همشهری خودمون ازدواج کردن
نمیدونم چیکار کنم البته یکی از خواهرهام  خبر داره و میگه که رابطه رو قطش کنم خودمم دیگه نمیتونم ادامه بدم لطفا کمکم کنید (رابطمون فقط تلفنی بوده این ۸ ماه چند باری هم با هم چت کردیم)ممنون میشم کمکم کنید

پاسخ مشاور:

با سلام

ببینید ازدواج و رابطه عشقی یک رابطه دوطرفه و متعادلی است که در واقع می توان گفت ازدواج یک قرارداد است که بین طرفین بسته میشه حال اگر یکی از دو طرف راضی به ادامه نباشند حتی در زمان ازدواج هم این قرارداد فسق خواهد شد زیرا لازمه دوست داشتن تعهد نسبت به دیگری است

لذا چون شما تصمیم خور را گرفته اید و دلیلی برای ادامه رابطه نمی بینید و از آنجا که رابطه شما تلفنی و از طریق چت بوده توصیه می کنم هرچه سریع تر رابطه را به اتمام رسانید

اتمام رابطه نیز بدین صورت است که تدریجی نباشد بلکه یکباره صورت گیرد... یعنی اینطور نباشد که امروز بگوید من دیگر نمی خواهم ادامه دهم ولی یکماه دیگر بدلیل تماس ها یا اصرارهای او دلتان به رحم آمده یا نیاز عاطفی کرده و دوباره با او حرف زنید. اما قبل از اتمام رابطه دلیل واضح و منطقی برای جدایی بیاورید تا مبادا ایشان فکر کنند لیاقت لازم را نداشتند.

ببینید شاید شما اکنون بگویید من دارم بی وفایی می کنم بله درست هست که درگیر شدن در این رابطه بی هدف،، خطای شما بوده اما ادامه این رابطه نا مناسب  نیز نه تنها به شما بلکه به او آسیب بیشتری خواهد زد. در نتیجه اگر تصمیم خود را گرفته اید رابطه را بیکباره قطع کرده و شماره همراه خود را نیز عوض کنید(و همچنین ای دی خود) و دیگر به هیچ یک از تماس های ایشان پاسخی ندهید. این کار همانا برای او و شما بهتر است.

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام

خسته نباشید
میخواستم بگم که شما میگید این رابطه ها که بین جوونای ماست خوب نیست
میشه یه دلیل از قران برام بیارید که بدونم
چرا خوب نیست
وقتی دو نفر با عشق به هم میگن دوست دارم این بده ؟
یا به هم قول ازدواج میدن با عشق
بده ؟
نمیدونم شما چند سالتونه ؟  مردید یا زن ؟
ولی خواهشا از زمان حال صحبت کنید ؟
نه از گذشته !
که قبلا رابطه ها یه جور بود الان یه جور دیگه .
من جوون ۲۰ ساله وقتی به کسی میگم دوست دارم یعنی دارم و به خاطرش دنیا رو بهم میریزم
هستن کسایی که این رابطه ها واسشون رسیدن به خواسته حرضشونه و این خوب نی .
همه رو به یه چشم نبینید
به همه یه دارو ندین
به خدا عشق مقدسه
دوست داشتن و نابود نکنین
از لحن صحبتم عذرخواهی میکنم

پاسخ مشاور:

سلام و سپاس از نظر شما

ببینید رابطه اجتماعی بین دو جنس مخالف هیچ ایرادی ندارد همان طور که من بارها در وبلاگ اشاره کردم اما وقتی دختر و پسری بدون هیچ شناختی وارد یک رابطه می شوند و تازه یک هفته نشده کارشان به وابستگی و حتی رابطه جنسی می رسد این نامش عشق نیست بلکه حکایت از عقده ها و اختلالات وابستگی و عاطفی دارد.

تجربه مشاوره ای ما نشان می دهد رابطه ای(دوستی) بین دختر و پسر نمی تواند شکل گیرد جزء اینکه "وابستگی" در کار باشد. رابطه اجتماعی بین دختر و پسر ایرادی ندارد اما اینکه بگویم این دوست دختر یا دوست پسر من است بی معناست

عشق واژه ای مقدس است فرد عاشق غرور خود را نمی شکند..من با توجه به جو حاکم بر جامعه مراجعان را راهنمایی می کنم چه بسا در آینده با تغییر جو و فرهنگ حاکم بگویم رابطه دوستی بین دختر و پسر به شکل امروزی هیچ آسیبی در پی ندارد.

حتی در قرآن هم رابطه بین دو نامحرم به شکلی که امروزه رواج دارد توصیه نمی شود و هم چنین در قران یکی از بیشترین کلمه هایی که بکار رفته عبارتند از:

"آیا تعقل(تفکر) نمی کنید".... خداوند به تمامی انسان قدرت اختیار و عقلی داده است عقل هم حکم می کند قبل از ازدواج نباید وارد رابطه ای شد طولانی مدت،، که ضرر و زیان آن بیش از سودش است.

لذا بازهم تاکید می کنم هیچ اشکالی در رابطه اجتماعی بین دختر و پسر وجود ندارد اما من توصیه می کنم حداقل امکان از رابطه های رایج دوستی قبل از ازدواج بپرهیزید و اگر هم قصد ازدواج با فرد مورد نظر را دارید با جور شدن شرایط پیشنهاد آشنایی را دهید و سپس بعد از شناخت و تایید با او ازدواج نماید

موفق باشید

......................

سوال مراجع:

سلام خسته نباشید. من دختری ۲۱ ساله هستم  در شرکت برادرم بایکی از دوستان صمیمیش آشنا شدم وکم کم بیشتر باهم آشنا شدیم حتی خانواده هامون. خیلی به هم ابراز علاقه می کنیم حتی در دوره سربازی هم همدیگرو تنها نذاشتیم(البته در حد اسلامی)شاید بشه گفت هرچی ازش بخوام برام فراهم می کنه از عشقم براهم کم نزاشتیم. حتی از گریه من گریش در می یاد.از هر نظرم جفتمون شرایط ازدواج و داریم تنها مشکل من اینه که بطور علنی به من هنوز پیشنهاد ازدواج نداده واین بزرگترین مشکل منه چون تکلیفم مشخص نیست.البته اونم اصلا اهل دوست دختر نیست ولی خوب منم اینجوری سختمه چون هرچی باشه بازم اون یه پسره.

اگه نکته نا مفهومی هم تو مطلب بود می تونید بپرسید.لطف می کنید اگه منو راهنمایی کنید چون من هنوز جونمو خام.
بازم ممنون

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از شما

آنچنان که مشخص است دوست پسرتان به شما علاقه مند است اما گویا شرایط ازدواج را ندارد و برای همین نمی خواهد ریسک کند و شما را وابسته خود سازد انهم در صورتی که شاید هرگز نتواند شرایط ازدواج را جور کند.

توصیه ام این است شما بطور غیرمستقیم بگویید خانواده من می گویند اگر خواستگار خوبی داشته باشی باید ازدواج کنی.... و سپس به ایشان بگویید هدف من از ادامه رابطه تنها "ازدواج" است و اهل روابط دوستی نیستم و مدت زمانی حدود چند ماه را تعیین کرده و به ایشان فرصت دهید تا خوب فکر کرده و شرایط خود را برای ازدواج و متقابلا خواستگاری آماده نماید.

اگر در این مدت چندماهه ایشان به خواستگاری شما آمد و شرایط را محیا کرد که هیچ مبارک است ولی اگر نتوانست به او بگوید من مجبورم به خواستگاران دیگر هم گوشه چشمی داشته باشم چون خانواده تحت فشارم می گذارند. و البته اگر ایشان شرایط را محیا نکردند و حتی هیچ تلاشی برای رسیدن به شما نداشتند باید به فکر خواستگاران دیگر خود باشید.

از هم اکنون هم بهتر است وابستگی خود را کمتر سازید و این احتمال را بدهید که امکان دارد ایشان هرگز به خواستگاریتان نیاید.

و اینکه در دوران دوستی هیچ تضمین و تعهدی نیست چه بسا فردا ایشان یا حتی خود شما با یافتن مورد مناسب و تکیه بر منطق یکدیگر را رها کردید.

موفق باشید

برای پاسخگویی سریع در مورد هر سوالی به غیر از سوال های جنسی به سایت ما مراجعه کنید و پس از ثبت نام(که کمتر از یک دقیقه طول میکشد) سوال خود را در انجمن مربوطه مطرح کنید تا مشاوران پاسخگو باشند

آدرس سایت>> کلیک کنید

سوال مراجع:

سلام

خسته نباشید.
می خواستم اگه امکانش هست کمکم کنید.
من پسرم 20سال دارم با یک دختر که 19 سال داره دوست بودم و خیلی هم دوستش دارم ولی یک روز به من گفت که رفته پیش یک مشاور و مشاور بهش گفته که باید ارتباط ما تمام بشه . چون به هم هیچ تعهدی ندارین و... . ولی واسه من این کار خیلی سخته 3ماهی که این اتفاق افتاده اصلا حالم خوب نیست. نمی دونم چه کار کنم.
به اسراره من تو این سه ماه خیلی کم ارتباط داشتیم.
ولی حالا دیگه احساس می کنم اون دوست نداره این ارتباط خیلی کم هم  باشه. آخه بعضی وقتها جواب منو نمی ده.
رابطه ما یه رابطه خانواده گی هم هست. ولی محل زندگی ما در دو تا استان مختلف تقریبا دور از هم است.
خواهش می کنم راهنماییم کنید. که چه کار کنم بهتره.

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از شما

اینکه مشاور گفتن هیچ تعهدی در این دوستی ها وجود ندارد صحیح اشاره کردند  اصولا در این رابطه ها هیچ گونه تضمینی به دیگری وجود ندارد به یکباره می بینی فردمقابل بدون هیچ دلیل بعد از چند سال وابستگی شما را رها کرد... حال آیا شما می توانید شکایتی کنید؟

آیا می توانید روحیه خود را دوباره باز یابید؟

بنابراین اگر وارد این رابطه ها شدید بدانید هیچ گونه تعهدی به یکدیگر ندارید

گویا ایشان(دخترخانم) آگاه شده اند و می خواهند بقیه جوانی خود را بصورت هوشیارانه سپری سازند ایشان دانسته اند ادامه این گونه رابطه نتیجه ای جزء سرخوردگی نخواهد داشت بنابراین توصیه می کنم شما هم اکنون به فکر خود باشید ومانند ایشان آگاه باشید،، او اکنون در این مورد نسبت به شما برتری دارد زیرا می تواند بدون وابستگی رابطه را ترک کند اما آیا ارزش دارد وابسته کسی باشی که دیگر تصمیم خود را گرفته و امکان ندارد به رابطه بازگردد؟! آیا ارزشی دارد ما خود را محدود فردی سازیم که با یک خم ابروی او دچار عذاب شویم؟

خیلی دوست داشتم امید دهم ولی چاره ای ندارید جزء اینکه دیگر هیچ تماسی با ایشان نداشته باشید که اگر اصرار کنید آن اندک شانس را هم از دست می دهید...دختران اغلب از پسرانی خوششان می آید که قاطع بوده و دارای شخصیت کاریزما باشند بنابراین التماس یا خواهش از سوی شما تنها ارزشت را کم خواهد کرد.

در ضمن علت جدایی مربوط به شما و رفتارتان نیست بلکه او فهمیده است ادامه این گونه رابطه ها عاقبت خوبی ندارد

موفق باشید

لطفا در سایت وبلاگ ثبت نام کرده و از آن طریق سوال های خود را مطرح کنید

سوال مراجع:

سلام من میثاقم  ۲۰ ساله

با تشکر از شما ....

پاسخ مشاور:

سلام میثاق

عزیزم داشتن رابطه های دوستانه قبل از ازدواج برای شناخت نه تنها کافی نیست بلکه مانع نیز هست زیرا در این روابط هر کس سعی می کند تصویر بهتری از خود نشان دهد و متاسفانه احتمال وابستگی طرفین بهم زیاد است که همین عامل آفت عشق و شناخت است

در ضمن بیست سالگی اصلا سن خوبی برای انتخاب همسر آینده نیست زیرا در مردان معیارها تازه در فاصله سنی بین 24 تا 26 ثابت تر و پخته تر می شود در واقع می توانم بگویم بهترین هنگام برای انتخاب همسر آینده و ازدواج زمانی است که فرد شرایط ازدواج را دارد.

اما در خصوص سوال شما بله بهتر است هرگز وعده ازدواج و حتی ماندن در رابطه را به کسی در طول رابطه ندهید و این از آسیب های احتمالی بعدی خواهد کاست

موفق باشید و سربلند

لطفا در سایت وبلاگ ثبت نام کرده و از آن طریق سوال های خود را مطرح کنید

سوال مراجع:

سلام من یه ارشیا ۱۸ساله هستم

هر وقت که با یه دختر دوست میشم بعد از یه هفته ترکم می کنه
نمیدونم چیکار کنم واقعا دیونه شدم
تو رو خدا کمکم کنین
اصلا از نظر تیپ  و قیافه مشکلی ندارم ولی نمیدونم چرا بعد از یک هفته یا حتی ۳ یا ۴ روز ترکم می کنه؟
به نظرم داخل روابط اجتماعی ضعیفم
تورو خدا کمکم کنیین
خواهش می کنم
خیلی تنهام
مرسی

پاسخ مشاور:

با سلام

عزیزم خب ما که نمردیم با ما دوست شو قول هم می دهیم تا آخر عمر ولت نکنیم که هیچ بلکه مانند دور از حضور کنه به شما می چسبیم. دور از شوخی ارشیا جان هیجده سالگی بهترین دوران جوانی است دوره ایست که باید با جمع هم جنسان خود در موقع لوزوم به تفریح بپردازی تا نیازت به جنس مخالف کاهش یابد. در همین ابتدا بگم ضرر این دوستی ها بیشتر از منفعت آن است اما در خصوص مشکل فعلی چند حالت وجود دارد:

یک>> شما قاطعیت لازم و رفتار مردانه تری ندارید و از آنجا که دختران بیشتر جذب پسران با شخصیت کاریزماتیک می شوند و دوست دارند پسر رفتار قاطعی از خود نشان دهد در نتیجه آنان پس از اندکی از شما دور می شوند

دو>>محبت ها و دوست داشتن های افراطی:: اگر پسری در ابتدای رابطه بیش از حد و بصورت افراط گونه به دختری محبت کند قربان صدقه او رود و خلاصه مانند یک بلبل سخنگو از صبح تا شب بگوید عاشقت هستم در نتیجه در این میان "هیجان رابطه" از بین می رود باید رفتار خوب و بد را بطور متعادل داشته باشی

سه>>بی توجهی افراطی: شاید شما برخورد با دوست دختر را همانند دوست پسر می دانی و رک گونه با دختران سخن می گویی در این صورت دختر نسبت به شما حس خوبی نخواهد داشت

چهار>>اگر ما افرادی را انتخاب کنیم که دارای توقع زیادی هستند و یک سرو گردن از ما بالاترن در نتیجه نمی توانیم انتظار آنان را برآورده ساخته و........

وبسیار علل دیگر......

در آخر دوست و برادر عزیزم ذهن و فکر شما هم اکنون نباید درگیر  این باشد که چرا فلان دختر از من خوشش نیامد چرا فلان دختر رهایم کرد بلکه باید سعی نمایی مراحل پیشرفت تحصیلی را طی کرده و خود را به مقامی رسانی آن هنگام است که می بینی بخاطر شخصیت سالم و مقام عالییت کیس ها و انتخاب های متعددی داری و اکثر آنان خواهان داشتن رابطه سالم اجتماعی با شما هستند.

موفق باشید... ادرس سایت وبلاگ>> www.taahod.com ثبت نام نمایید

سوال مراجع:

سلام خسته نباشید

من دوتا دوست اینترنتی دارم. یه دختر 25 ساله و یه پسر 19 ساله. روابط این دوتا دوستم از دنیای مجازی به دنیای حقیقی هم کشیده. همدیگه رو حضوری ملاقات کردن. شماره تلفن هم رو دارن و ...
متاسفانه این پسر از لحاظ عاطفی کمبود داره. خانواده ش تو منگنه میذارنش. محبت نمی کنن بهش. حالا که از این دوست دخترم محبت دیده عاشقش شده. و متاسفانه این حس رو دختر هم بهش داره.
خانواده پسره هم خشک مقدس هستن. شماره تلفن خونه دختر رو پیدا کردن و زنگ زدن خونشون و هر چی از دهنشون در اومد بهش گفتن.البته این موضوع برمیگرده به زمانی که این دوتا این حس عاشق شدن رو نداشتن.
تا اینکه یک ماه رابطه شون قطع شد. مادر پسره موبایلش رو گرفت. اما باز دوباره روابطشون ادامه پیدا کرد و توی این یک ماه متوجه شدن که عاشق هم هستن.
حالا پسره میگه که گاهی به خودکشی فکر میکنه. روحیه فوق العاده حساسی هم داره. شاید دست به همچین کاری بزنه.
از اون طرف دختره داره عذاب میکشه. هم به خاطر پسر هم به خاطر خودش.
روحیه خیلی داغونی هم داره. اوضاعش رو به کسی تشبیه می کنه که توی باتلاق گیر افتاده و هر چی دست و پا میزنه بدتر فرو میره.
نمیدونه چیکار کنه؟ اگر بی خیال پسره بشه مطمئنا پسره یه کاری دست خودش میده. با احساس خودش چیکار کنه؟
اگر هم ادامه بده که اخر و عاقبتی نداره.
حالا ازتون خواهش می کنم یه راهی رو جلوی پای من بذارید تا بتونم بهشون کمک کنم.
شرایطشون طوری شده که نه راه پس دارن نه راه پیش.
این خیلی اورژانسیه. واقعا به کمک شما نیاز دارم. ممنون میشم اگه سریع تر جواب من رو بدید.
خدانگهدار

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس

با توجه به توضیحاتی که دادید پسر تنها بخاطر فرار از فضای سخت گیرانه خانواده و خلاء عاطفی به دختر علاقه مند شده است اگر حتی خانواده ها هم موافق این وصلت باشند پسر بعد از اینکه به سن 25 سالگی رسید قطعا پشیمان شده و دست رد به سینه این دختر که در آن هنگام همسرش هست خواهد زد...تفاوت سنی شش سال زیاد است در ضمن 19 سالگی برای یک پسر سن انتخاب نیست.

در این شرایط دوست شما(دخترخانم) نقش مهمی دارد...ایشان باید کم کم رابطه را قطع نمایند حتی اگر وابسته اش شده اند چون من تذکر می دهم اگر هم ازدواجی صورت گیرد تنها فردی که در آینده آسیب خواهد دید این دخترخانم است. از طرفی تفاوت فرهنگی بسیاری میان خانواده پسر و دختر مشاهده می شود. لذا شما باید با ایشان صحبت کرده و از آسیب های احتمالی آگاهش کنید بگویید اگر عاشق آن پسر هست باید بخاطر او این رابطه را به پایان رساند

نوع تمام کردن رابطه مهم است به طوری که دخترخانم باید با آوردن بهانه اینکه خانواده ما تناسب فرهنگی ندارند رابطه را آرام آرام کمتر سازد.....

مثلا: دیگر با هم بیرون نروند....تماس های تلفنی را کم کنند...با بی ذوقی با ایشان صحبت کند

و بعد از اینکه رابطه را کم کردند باید به یکباره رابطه را قطع کنند و دیگر سراغ پسر نروند.

در مورد خودکشی آقا پسر هم: بک نوع واکنش و تظاهر در برابر جدایی احتمالی است. احتمال خودکشی کم است.

توصیه ام این است هر دوی ایشان به یک مشاورخانواده یا روان شناس مراجعه نمایند و با راه کارهای او از هم جدا شوند.

موفق باشید.... سایت وبلاگ> مشاوره ازدواج تعهد

سوال مراجع:

سلام

قبلا هم مزاحمتون شدم.دودلی در ادامه رابطه
هر کاری میکنم نمیشه...نمیتونم ازش جدا بشم...از طرفی میترسم که باهاش ازدواج کنم و نتونم خوشبختش کنم...از طرفی هم میترسم بعدا دیگه موردی مثل این پیدا نکنم که بخوام باهاش ازدواج کنم...البته خواهرم با این ازدواج خیلی مخالفه...!
خیلی روزگارم سخت شده...
از کمکتون ممنونم.

پاسخ مشاور:

باسلام

وقتی درگیر در رابطه ای می شویم یک حس بر ما غالب است و آنهم احساس عشق و هیجان دوست داشتن است و وقتی می خواهم علارغم میل باطنی ولی بنابه شرایط موجود از رابطه خارج شویم یک حس دیگری به نام احساس ترحم بر ما غالب می شود احساس ترحم بسیار شبیه هیجان دوست داشتن است با این تفاوت که دوست داشتن متمرکز بر خود فرد و ترحم متمرکز به شرایط موجود است. بنابراین ببین آیا احساست دوست داشتن است یا ترحم؟؟

اگر ترحم است که هیچ ..من اصلا ازدواج با این احساس را صحیح نمی دانم اما اگر دوست داشتن است تازه آنوقت باید به طبقه بندی معیارها بپردازی. یعنی چه؟

یعنی اینکه ببینی دختر دلخواهت که نمی توانی از او جدا داری چه ویژگی های منحصر به فردی دارد؟؟ آیا نسبت به سایر دختران سرتر است؟؟ آیا با معیارهای تو هماهنگی دارد؟

مثال: شاید بگویی این دختر بسیار پاک است و مرا خیلی دوست دارد دائم می گوید دوستت دارم فدایت شوم و نسبت به سایر پسران هیچ حسی ندارد..او اخلاق خوبی دارد و خوش صحبت است خلاصه برایم می میرد

اگر این گونه او را تعریف کردی باید بدانی هیچ تفاوتی با سایر دخترها ندارد که نگران باشی دیگر چنین کیسی برایت پیدا نمی شود زیرا گفتن دوستت دارم فدایت شوم تا زمانی ادامه می یابد که فرد به معشوق خود برسد بعد از آن شما هستید که باید از خود مایه گذارید

اما اگر در سایر معیارها مانند: صبوری...ایمان...انعطاف پذیری...خانواده و فرهنگ هماهنگ با شما.. هیجانی نبودن.... نمره خوبی می گیرد و نسبت به سایرین برتر است در این جاست که شما باید شرایط را فراهم کنید و بعد به خواستگاری او بروید...در غیراین صورت اگر بدین گونه و بی هدف به رابطه ادامه دهید هم فرصت های آن دخترخانم را از او می گیری که گناهش بیشتر است و هم خود را مغلوب احساست ساخته ای.

موفق باشید

سوال مراجع:

با سلام

من بعد از شکست عشقی سنگینی که خوردم دچار افسردگی شدم . البته تشخیص خودم هست چون علائم افسردگی رو سرچ کردم و دیدم اصلی ترین ها رو دارا هستم . مثل بی حوصلکی , کسلی و رخوت , پرخوری , پر خوابی , زود رنجی و زود عصبانی شدن , تحریک پذیری عصبی شدید , انزوا و . . .
اما چیزی که جدیدا متوجهش شدم این هست که به خود آزاری علاقه پیدا کردم . هیچ تمایلی برای درمان ندارم و دوست دارم بیشتر و بیشتر عذاب بکشم . از این عذاب کشیدن لذت میبرم . خودم رو از انجام کارهایی که دوست دارم انجام بدم منع میکنم . دوست دارم خودم رو اذیت کنم . البته این اذیتها بصورت جسمی نیست یعنی دوست ندارم خودم رو زخمی کنم یا به جسمم آسیب بزنم ولی خیلی دوست دارم روح خودم رو عذاب بدم و خردش کنم و روحم رو اذیت کنم . نظر شما چیست ؟
با تشکر

پاسخ مشاور:

با سلام

شکست عشقی معمولا بعد از مدت ۶ ماه الی یکسال به صورت نسبی فراموش شده و فرد زندگی عادی را پیش می گیرد اما اگر شما این مدت رو طی کردید ولی باز شکست عشقی را از یاد نبرده اید یا هنوز نفرت به معشوق در شما وجود دارد در واقع وارد مرحله جدیدی به نام "افسردگی" شده اید و تشخیصتان درست است

اما این مورد مربوط به خودآزاری نمی شود....در واقع شما خودآزاری نمی کنید بلکه یکی از نشانه های افسردگی : بی تفاوتی...عدم لذت بردن و بی توجهی به محرک های لذت آور،، نبود انگیزه لازم برای فعالیت،،و در کل فقدان لذت هست و این طبیعی هست و جزء نشانه های افسردگی.

اما اگر کمی دقت کنی این افسردگی تنها واکنش شما در انتقام گرفتن از فرد یا افرادی هست که موجب شکست عشقی رو فراهم آوردن. شما می خواهی با عدم لذت بردن از زندگی در واقع از آنان انتقام گیری ولو عزیز نمی دانی که این نوع واکنش تنها به خودت آسیب می زند.... گاهی هم دیده میشه فرد بخاطر اینکه ثابت کنه "عشقش حقیقی" بوده بوده زندگی را به خودش سخت می گیره تا  همه یا حداقل خودش بداند که چقدر عاشق بوده و چه ظلمی بهش شده.... ولی عزیز کمی دقت کند افسردگی آیا چیزی جزء واقع نگری نیست؟

تو می دانی واقعیت این است که دیگر کسی را از دست داده ای اما نمی دانی حقیقت بس شیرین تر است. یعنی واقعا دوست داری خودت را آنقدر ضعیف کنی که تمام سرنوشت و خلق و خوی تو را بود یا نبود یک نفر تعیین کند؟ آیا اینقدر ارزش خود را پایین می آوریم؟

کمی فکر کن و تامل.موفق باشی

سوال مراجع:

با سلام و تشکر

در روابط دختر پسر اگه به قصد آشنایی با طرف مقابل ارتباط برقرار کنیم و عاقلانه شرایط و رفتار او را برای ازدواج بسنجیم( در صورتی که هنوز وارد فاز وابستگی نشده ایم ) و بعد از انتخاب صحیح، رابطه را زیر نظر برخی از اهالی خانواده ادامه دهیم، و این ارتباط ممکن است تا آماده شدن شرایط ازدواج چند سال طول بکشد و طرفین هم وارد فاز عاشقی و وابستگی شوند.. چه مشکلاتی بوجود خواهد آمد ؟
* آیا ارتباط منطقی قبل از ازدواج مشکل ساز است ؟
** آیا ارتباط با هدف مشخص قبل از ازدواج باعث نمشود که طرفین با بد اخلاقی های خود و طرف بیشتر آشنا شوند و با و جود نیروی قوی عاطفی بینشان بتوانند مشکلات را راحت تر حل کنن ؟ آیا این یک نکته مثبت نیست ؟
***در ضمن به نظرم این گونه روابط( روابطی که یاد کردم) باعث آرامش روحی طرفین هم خواهد شد!( حد اقلش این نا آرامی کنونی را نخواهیم داشت) فقط مشکلات وارد مرحله ی جدید تری میشوند که اگه نسبت به ان آگاهی داشته باشیم میتوانیم برطرفشان کنیم !
ممنون !

پاسخ مشاور:

باسلام و سپاس از اینکه نظراتان را بیان کردید

می گویند تلخ ترین واقعیت زندگی،،قبول واقعیات زندگیست. متاسفانه باید بگویم در جامعه ایرانی و شرایط موجود رابطه عاقلانه بین دختروپسر قبل از ازدواج بصورتی که وارد فاز وابستگی نشوند وجود ندارد بخصوص اگر رابطه چندسالی طول بکشد.

درمیان می گویند خب اگر به قصد ازدواج باشد چه؟ بله وارد شدن به قصد ازدواج به رابطه ای صحیح است اما باز احتمال وابستگی و تحریف شناخت وجود دارد زیرا اگر فردی بفهمد شما او را برای ازدواج انتخاب کرده اید طبیعتا سعی خواهد کرد خود را بهتر نشان دهد این خصوصیت آدمی هست در ضمن حال اگر بعد از سپری ساختن مثلا چندماه فهمیدید که برفرد مناسب شما نیست چگونه رابطه را قطع خواهید کرد؟ برفرض شما وابسته نشده اید طرف مقابل چه؟ اصلا شاید طرف مقابل برعکس از شما خوشش آمده.

قصد دارم بگویم وقتی پسری شرایط ازدواجش فراهم می شود دیگر دست دست نمی کند و نمی گوید یکسالی وارد رابطه ای شوم بعد ازدواج کنم بلکه یک نفر را زیر نظر می گیرد و بلافاصله چون شرایطش را دارد بصورت رسمی وارد فاز خواستگاری و شناخت می شود.

ما همواره در حال سبک و سنگین کردن هستیم بله کشش جنس مخالف به یکدیگر آرامشی به دنبال دارد اما ادامه این کشش آفت است زیرا هزینه های که ما در طول رابطه می پردازیم بیشتر از آرامش آن است.

در نهایت رابطه اجتماعی با هرجنسی با هر تیپی با هرکسی حق ماست به شرطی که در مسیر انسانیت باشد.وبا توجه به شرایط و واقعیات باید بگویم سعی کنید وارد این گونه رابطه های دوستی نشوید زیرا منفعتش کمتر از ضرر آن است.

ممنون از شما

مراجعان گرامی:پاسخ سایر سوال ها ساعت یک بعدازظهر داده خواهد شد

سوال مراجع:

سلام.ببینید من باید کامل توضیح بدم خدمت شما.

ما 2ساله باهم هستیم.اما نه بیرون میریم باهم.نه خلوت میکنیم.فقط برای آشنایی بهتر وبیشتر حرفهایمان را با اس مس به هم میزنیم.و یا ساده ودوستانه حرف میزنیم.مثلا در باره نوع روابطی که در آینده خواهیم داشت که کی از چی خوشش میاد واز چه نوع رابطه ای بدش میاد.وحداقلش اینه که حس منو تحریک نمیکنه گفتنش.چون اصولا حرف باد هواست.میخواستم بدونم حرف زدن در مورد علایق جنسی اونم با اس مس میشه راه حلی باشه واسه دونستن علایق هم؟

پاسخ مشاور:

با سلام و تشکر از توضیحات

ببینید اتفاقا شناخت از راه دور و به وسیله تلفن یا اس ام اس اصلا امکان پذیر نیست. شاید بگوید صحبت و بیان مطالب با پیامک یا تلفن اصلا تاثیر عاطفی بر روی من ندارد اما با صراحت کامل می گویم دختران از راه گوش دادن و شنیدن جذب و شیفته می شوند.البته جا دارد تشکری داشته باشم که رابطه را کنترل شده پیش می برید ولی چون شناخت علایق و خود فرد از طریق گفت و گوی تلفنی و پیامک امکان پذیر نیست اگر هم باشد آن شناخت تحریف شده است بنابراین نمی توان با صحبت کردن و پیامک زدن علایق کسی را شناخت زیرا عموما در این نوع شناخت هرکس تلاش می کند تصویر بهتری از خود نشان دهد.

موفق باشید و سربلند

سوال مراجع:

سلام.خسته نباشید.

۲سالی هست که با یه پسر آشنا شدم.البته قصدمان ازدواج است وخانواده ها هم اطلاع  دارند.تو این مدت حتی بهم هم دست نزدیم اما گاهی شیطنت هایی داریم وحرفهاو دعواها واحساسمان را با اس مس.میزنیم.چون هردو حجالت میکشیم از هم.میخواستم ببینم اینگونه رابطه داشتن از نظر شما چگونه است؟
ممکنه بعد ها که زندگی مان را شروع کردیم مشکل ساز شود؟
من شخصا اگه از دستش ناراحت باشم صداشو که میشنوم آروم میشم واصلا اشتباهش رو به روش نمیارم ویا با خنده گله میکنم ازش.آیا این رفتار من در آینده مشکل ساز میشود؟

پاسخ مشاور:

باسلام و سپاس از شما

متاسفانه یکی از مشکلاتی که در جریان انتخاب همسر در اکثر جوانان مشاهده می شود این است که ابتدا وارد رابطه می شوند سپس عاشق می شوند و بعدهم وابسته اما تازه آخر سر به فکر "شناخت" از یکدیگر برمی آیند در حالی که بعد از وابستگی شناخت اصلا معنا ندارد و کاملا تحریف شده است(البته بسیار خوشحالم که شما منطقی عمل کردید و رابطه جسمی نداشته اید)

 ما اغلب رابطه های دوستانه بلند مدت قبل از ازدواج را توصیه نمی کنیم به دو دلیل:

یک>>هرکس از طرفین تلاش می کنند تصویر بهتری را از خود نشان دهند و درنتیجه شخصیت اصلی را پنهان می کنند(نمونه بارزش نوع رفتار شماست)...اغلب افراد چون وابسته می شوند و ترس از دست دادن دارند خود را بهتر نشان می دهند که این رفتار کاملا اشتباه هست باید احساسات و رفتار حقیقی خود را بروز دهیم در غیر این صورت انتظار بیجا می آفرینیم بطوری که فرد می پندارد ما همواره باید با او خوب بوده و گلایه ای نداشته باشیم

دو>>اگر بعد از مدتی که رابطه داشتید یکی از طرفین متوجه شد که مناسب هم نیستید یا بنا به شرایطی نتوانست رابطه را ادامه دهد و قصد جدایی داشت آنوقت شما می مانید و یک دنیا خاطره آزاردهنده و یک دل شکسته که حتی عوارض آسیب زای آن در ازدواج نیز دیده خواهد شد

بنابراین توصیه می کنم حداقل رابطه های دوستانه بلندمدت قبل از ازدواج را تجربه نکنید و اگر هم با قصد ازدواج یک رابطه را تجربه می کنید سعی نمایید هرگز در طی رابطه وارد فاز عاطفی و عشقی نشوید و به صورت واقع بینانه تنها به شناخت و بررسی ویژگی های فرد بپردازید نه رفع نیاز عاطفی و غیره....

انتخاب عاقلانه داشته باشید و زندگی عاشقانه....

در ضمن اگر دختری قبل از ازدواج و طی رابطه دوستانه نجابت خود را حفظ کند و براحتی خود را در اختیار پسر قرار ندهد احتمال شکست در ازدواج و زندگی زناشویی به حداقل می رسد

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام

امیدوارم همیشه تندرست باشین
پسری هستم21ساله
تقریبا نزدیک یک سالی میشه که با دخترخانمی آشنا شدم !
در حال حاضر هر دوتامون هم میدونیم که برای ازدواج با هم اصلا مناسب نیستیم(یا حداقل از خودم مطمئنم که به درد این دختر نمیخورم) و چند بار هم اقدام به جدایی کردیم ولی... ولی هر بار بعد از مدتی دوباره رفتیم سراغ هم...خنده داره نه؟وابستگی شدیدی نسبت به هم داریم...
لطفا راهکاری به ما نشون بدین...جدا بشیم؟ادامه بدیم؟در ضمن اصلا مطمئن نیستم بتونم بهش بگم دیگه دوستت ندارم.
شاید بد نباشه بگم: خدا رو شکر توی این یکسال حتی یه بارم دست همدیگر رو نگرفتیم...
دیگه نمیتونم این وضعو تحمل کنم.کنترل غرایزم برام خیلی سخت شده...میترسم به گناه بیفتم...
کمک کنید!

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از شما

ابتدا جای دارد بخاطر عملکردتان در خصوص اینکه رابطه را زیاد صمیمی دنبال نکردید تشکر کنم

اما خب متاسفانه مشخص است که رابطه عاطفی کار خود را کرده و علارغم اینکه استدلال های عقلی می گوید شما مناسب یکدیگر نیستید ولی باز ادامه می دهید. مانند این می ماند که ما می دانیم مواد مخدر مضرر است و باعث وابستگی می شود اما بخاطر آن کشش باز آن را مصرف می کنیم

در مورد اینکه بعد از جدایی باز به هم جذب می شوید بسیار طبیعی است و این جزء وظایف غریزه و وابستگی عاطفی است که هنگام تشنه شدن آب می طلبد اما وقتی تشنگی خود را رفع کرد مدتی می تواند بدون آب سپری سازد..اما باز تشنه خواهد شد و این دور باطل ادامه دارد

بنابراین توصیه ام این است که وقتی می بینید هنوز شرایط ازدواج را ندارید یا اینکه مناسب هم نیستید بدون تعارف و دو دلی رابطه را تمام کنید....حتی اگر کسی در بین رابطه متوجه شود که آن میل باطنی را به فرد مورد نظر دارد باید رابطه را قطع کند زیرا اگر بدلیل ترحم یا وابستگی ادامه دهد عواقب آسیب زای آن بیشتر است.

در ضمن شما لازم نیست بگویید دوستش ندارید تنها بگوید من شرایط ازدواج را ندارم.... اگر کمی اخلاقی و انسانی عمل کنیم متوجه خواهیم شد که یک دختر فرصت های بسیار دیگری برای ازدواج دارد و اگر ما که هنوز در تصمیم گیری دودل هستیم رابطه عاطفی را با او ادامه دهیم بدترین ظلم را در حقش کرده ایم زیرا فرصت ابراز علاقه دیگر کیس ها و در نتیجه  حق انتخاب عاقلانه را  از  او گرفته ایم. بنابراین وظیفه اخلاقی و انسانی حکم می کند که رابطه را تمام کنید حتی اگر ایشان دچار ضربه روحی شوند.

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام... خسته نباشید !

پست قبلی رو خوندم یه قسمتی نظرم رو به خودش جلب کرد:"از طرفی آقایان هرگز نمی توانند رابطه عاشقانه با دخترانی برقرار کنند که در طی دوران دوستی با آنان رابطه جنسی یا عاطفی عمیق داشتند."
میخوام بدونم چرا اینجوریه؟
برقراریه رابطه جنسی که برای آقا بدبینی نسبت به خانم رو در پی داره اما یه رابطه عمیق عاطفی چه مشکلی داره !؟
ممنون .

پاسخ مشاور:

با سلام و سپاس از شما

ببینید وقتی دو جنس مخالف وارد رابطه ای می شوند سعی می کنند نهایت خوبی و خودآرمانی را نشان دهند بخصوص در دوستی های رایج بین دختر و پسر...بنابراین این آرمان گرایی باعث تشدید هیجانات در هر دو طرف می شود.

در نتیجه هیجانات کنترل نشده>> توقعات و انتظارات بی جا<< را ایجاد می کنند به صورتی که هر دو فرد می پندارند تا آخر رابطه و حتی زندگی زناشویی می توانند بدین شکل ادامه دهند اما آنچه مسلم است بعد از مدتی آن هیجانات اولیه فروکش می کند و دختر و پسر رفتار متفاوتی برمی گزینند در این جاست که به دلیل توقع ایجاد شده در ابتدا...هر دو طرف فکر می کند کاهش یافتن هیجانات به معنی این است که دیگر یکدیگر را به آن حد دوست ندارند و اینکه آن یکی در انجام وظایف خود کوتاهی می کند.

بنابراین چون اغلب آقایان در ابتدای رابطه سرمایه گذاری بیشتری می کنند و هیجانات خود را کنترل نمی کنند بیشتر در معرض این خطر دارند که بعد از مدتی و بعد فروکش شدن هیجانات دیگر آنچنان که باید به فرد دلخواه خود علاقه مند نباشند.

در تمام رابطه ها باید تعادل رعایت شود توجه افراطی درماندگی می آورد یعنی ما با عشق و توجه افراطی به یار خود او را بدعادت می کنیم در نتیجه او می پندارد ما در همه حال باید رفتاری عاشقانه با او داشته باشیم و اگر روزی این نیازش را برطرف نکردیم می پندارد دیگر دوستش نداریم.

در نهایت آقایان بعد از مدتی چون آن حال و هوای احساسی درشان وجود ندارد دیگر نمی توانند فرد اولیه را تحمل کنند و نیازش را برطرف.....در نتیجه تصمیم می گیرند این فرد مناسب من نیست چون انتظارش از من زیاده است. و در رابطه جنسی هم همانطور که گفتید آقایان به شدت به خانم ها بعد ازدواج بدبین می شوند.

موفق باشید

سوال مراجع:

سلام.از کجا بفهمیم پسری  که ازمون دوره بهمون علاقه داره؟؟

ممنون

پاسخ مشاور:

با سلام

تشخیص این مسئله دشوار است زیرا حتی در صورتی که پسری به ما نزدیک باشد هم نمی توان بطور یقین به وعده ها و دوست داشتن هایش اعتماد کرد....زیرا برخی پسران شاید با وعده دوست داشتن و ازدواج بخواهند دختری را فریب دهند حال انکه اصلا قصد ازدواج ندارند.

شناخت از راه دور با خطای بسیاری همراه است...اما اگر پسری واقعا به دختری علاقه مند باشد دیر یا زود بروز می دهد و با فراهم شدن شرایطش بلافاصله برای شناخت هرچه بیشتر و متقابلا ازدواج اقدام می نماید.

چون سوال شما بسیار کلی بود و توضیح بیشتری ندادید به ناچار جواب من هم کلی بود.